De Boogeyman

Ik heb altijd gedacht dat de Tweede Wereldoorlog is begonnen door een ernstig gestoord typetje dat Europa wil veroveren en de Joden vernietigen. Ach, en misschien wel de hele wereld. Bij de research van het boek De Boogeyman - waarin ik als vervolg op de frauduleuze 11 september aanvallen op het WTC in New York 200 jaar geschiedenis op zijn waarheid onderzoek en daarbij merk dat veel; is gelogen of verzonnen - struikel ik toevallig over een boekje dat in 1933 is gepubliceerd door de in Amsterdam gevestigde uitgeverij Van Holkema & Warendorf. De titel is De Geldbronnen van Het Nationaal-Socialisme, Drie Gesprekken Met Hitler, geschreven door Sidney Warburg.

Eerder verschenen op Zapruder, 380 reacties: http://zapruder.nl/portal/artikel/de_boogeyman_financiering_van_hitler/

Een publicatie in de New York Times van 24 november1933 verwijst eveneens naar dit boekje, dat de Amerikaanse financiering van Hitlers revolutie beschrijft. Onder de titel Hoax on Nazis Feared staat, dat in Holland een zekere Sidney Warburg een boekje heeft gepubliceerd. De vertaler is J.G. Shoup, een Belgische journalist die in Nederland woont. De krant vraagt zich af of er bedrog in het spel is: Het boekje vermeldt een oude geschiedenis, namelijk dat invloedrijke Amerikanen waaronder John D. Rockefeller, van 1929 tot 1932 voor een bedrag van 32 miljoen dollar Hitlers revolutie financieren [in 2006 ongeveer 1,29 miljard Euro]. Het motief is om Duitsland te bevrijden van de financiële wurggreep neergelegd in het Verdrag van Versailles.

De feiten kloppen. Het boekje heeft inderdaad bestaan, zij het dat de exemplaren binnen een paar dagen uit de boekwinkels worden gehaald en de uitgever en Shoup volgens ‘zeggen’ worden vermoord. Een exemplaar is zin voor zin door Dr. Walter Nelz,Wilhelm Peter en Rene Sonderegger in 1946/1947 in Zürich, Zwitserland, in het Duits vertaald. Een ander exemplaar is door uitgeverij Elmar in Rijswijk op de kop getikt en vorig jaar gepubliceerd! De uitgever struikelde in het manuscript De Boogeyman over het werkje en vond het interessant genoeg om dat in de markt te zetten.

De schrijver Sidney Warburg is volgens Shoup ‘een zoon van een van de grootste bankiers in de Verenigde Staten, lid van de bankiersfamilie Kuhn, Loeb & Co in New York’. De reden dat Sidney Warburg uit de school klapt is volgens dezelfde Shoup dat de man voor het nageslacht wil vastleggen hoe het Duitse nationaal-socialisme door bankiers uit New York is gefinancierd.

Deel een: 1929

Het eerste deel van het boek is getiteld 1929. Hierin staat hoe Wall Street in Duitsland en Oostenrijk enorme kredieten heeft uitstaan en een godsvermogen op tafel legt om de Duitse reparatiebetalingen te financieren. Geld dat Duitsland voor het leeuwendeel naar Frankrijk moet doorschuiven. Begin 1929 wordt Hitler gevraagd of hij met Amerikaanse financiële ondersteuning de macht wil grijpen. De kunstschilder heeft er oren naar. In juni 1929 vergaderen hierover de leden van de Federale Reserve Banken (FED) met Carter van de Guaranty Trust Company, vijf onafhankelijke bankiers waaronder de zoon van Rockefeller en een zekere Glean van de Koninklijke Nederlandse Shell. Carter en Rockefeller domineren, de anderen luisteren en knikken met hun hoofd.

Tijdens deze vergadering valt het besluit om Duitsland door middel van een revolutie van de betalingsverplichtingen aan Frankrijk te bevrijden. De hoofdfiguur in het boekje, Sidney Warburg, moet contact leggen met Hitler en hem vragen om met aartsvijand Frankrijk te gaan bakkeleien. Letterlijk:

Hitler mag niet weten hoe het scenario er in werkelijkheid uitziet en wie erachter zit. Letterlijk:

Wij laten het aan zijn redelijkheid en bronnen over om de motieven achter dit voorstel te ontdekken.

Warburg accepteert de missie en vertrekt met het passagiersschip Ile de France naar Cherbourg. Hij heeft een diplomatiek paspoort en aanbevelingsbrieven van Carter, Tommy Walker, Rockefeller, Glean en Herbert Hoover. Aanvankelijk lukt het Sidney niet om via de Amerikaanse consul in München een afspraak met Hitler te maken. Uiteindelijk doet hij een beroep op Münchens burgemeester Deutzberg, die wel in staat is Warburg en Hitler bij elkaar te brengen. Behalve de gebruikelijke hitleriaanse spraakwaterval over het semitisme, bespreken de heren de Amerikaanse voorstellen.Hitler staat erop dat de fondsen niet op een Duitse, maar op een buitenlandse bank worden gestort. Hij vraagt om 100 miljoen Mark ofwel 25 miljoen dollar, dat is in 2006 ongeveer 1 miljard Euro! Hitler suggereert dat Sidney Warburg via Von Heydt aan de Lutzowufer 18 in Berlijn rapporteert. Von Heydt - om precies te zijn Von der Heydt’s Bank A.G. - is de originele naam van de Rotterdamse Bank Voor Handel en Scheepvaart NV, een dochteronderneming van de August Thyssen Bank van de Duitse staalmagnaat Franz Thyssen en een sluis voor tal van Nazifondsen.

Na terugkomst in de Verenigde Staten hoort Warburg dat het gevraagde bedrag te veel is. De bankiers bieden 10 miljoen dollar, dat is 40 miljoen Mark ofwel omgerekend ongeveer 401 miljoen Euro, hetgeen wordt geaccepteerd. Warburg maakt contact met Von Heydt en bespreekt de zaken met ‘een niet bepaald goed ogende man die luistert naar de naam Frey’. Er worden instructies gegeven om het bedrag uit te betalen aan de Mendelsohn & Co Bank in Amsterdam. Warburg vraagt tevens aan Mendelsohn om na ontvangst van het bedrag bepaalde naziefiguren een cheque te sturen.Vervolgens reist Warburg naar Amsterdam en Southampton en boekt op de Olympia een enkeltje New York. Na aankomst rapporteert hij aan Carter en vlak daarop aan de harde kern van Wall Street. Volgens Sidney:

Deze keer zit een Engelsman genaamd Angell, naast Glean van de Koninklijke Shell. Hij is het hoofd van de Aziatische Petroleum Maatschappij. Rockefeller toont ongebruikelijk veel belangstelling voor Hitlers uitspraken omtrent het communisme.

Vervolgens publiceert de Harvard universiteit in december 1929 een studie van het Duitse nationaal-socialisme en tonen de kranten van het Hearstconcern belangstelling voor de Duitse nazipartij. Zelfs de New York Times brengt reportages van Hitlers speeches en komt op 21 september 1930 met een verhaal onder de titel Hitler,Driving Force in Germany’s Fascism. Het jaar daarop volgt een serie nazi-artikelen,waaronder drie portretten van de Führer.

Deel twee: 1931

Het tweede deel van het boek is getiteld 1931 en begint met een discussie over de Franse invloed op de internationale politiek. De Amerikaanse president Herbert Hoover belooft zijn Franse collega Pierre Laval het vraagstuk over de reparatiebetalingen alleen met Frankrijks instemming op te lossen: Wanneer Wall Street daarachter komt verliest Hoover in een klap de steun van de bankiers. Velen geloven dat hij om deze reden niet wordt herkozen.

In oktober 1931 ontvangt Sidney Warburg een brief van Hitler met de vraag om meer geld: Rockefeller, Carter en McBean zijn er voor, de andere financiers weten het niet zo zeker. Montague Norman van de Bank van Groot-Brittannië en Glean van de Koninklijke Nederlandse Shell argumenteren dat de 10 miljoen dollar die eerder aan Hitler is gespendeerd meer dan genoeg is. Hitler zal volgens hen niet uit zijn schulp kruipen en een oorlog beginnen. De vergadering beslist uiteindelijk om Hitler verder te financieren en Warburg met deze boodschap terug naar Duitsland te sturen.

In Duitsland bespreekt Warburg de situatie met een Joodse bankier uit Hamburg, een industrieel en een paar Hitler-supporters. Ook is er een bijeenkomst met de bankier Von Heydt en een zekere Luetgebrunn. Laatstgenoemde memoreert dat de nazistormtroepers slecht zijn uitgerust en dat de SS dringend verlegen zit om machinegeweren, revolvers en karabijnen. Verder ontvouwt Hitler twee plannen voor een overname van de macht in Duitsland:

De revolutionaire en de wettelijke machtsovername. Het eerste plan duurt drie maanden en kost 500 miljoen Mark [dat is in 2006 ongeveer 5 miljard Euro] en het tweede duurt drie jaar en kost 200 miljoen Mark [dat is in 2006 ongeveer 2 miljard Euro].

Wat beslissen de bankiers? Na vijf dagen komt er een telex binnen van de Guaranty Trust met de volgende tekst:

De voorgestelde bedragen zijn ongehoord en niet bespreekbaar… Stuur een gedetailleerd rapport, blijf daar en bekijk de zaak verder. Maak de man duidelijk dat zijn voorstellen onredelijk zijn en wijs hem op zijn eigen te behalen voordelen.

Warburg beantwoordt de telex en krijgt drie dagen daarna het volgende bericht:

Rapport ontvangen. Stel voor 10, hooguit 15 miljoen dollar.Wijs hem op de noodzaak agressief op te treden tegen het van buitenaf komende gevaar.

Er wordt uiteindelijk 15 miljoen dollar (ongeveer 60 miljoen Mark ofwel in 2006 606 miljoen Euro) betaald voor een rustige overname van de macht. 5 Miljoen dollar (in 2006 202 miljoen Euro) wordt gestort op de Mendelsohn & Co Bank in Amsterdam, 5 miljoen op de Rotterdamsche Bankvereniging in Rotterdam en 5 miljoen op de Banca Italiana.Warburg reist regelmatig naar de drie banken waar hij Von Heydt, Strasser en Hermann Göring ontmoet. Er worden op verschillende namen cheques uitgeschreven teneinde het geld wit te wassen en de herkomst ervan te verdoezelen. Om een voorbeeld te noemen: In de Banca Italiana worden Warburg, Heydt, Strasser en Göring voorgesteld aan twee Italiaanse fascisten, Rossi en Balbo. Na deze ontmoeting waar verder weinig over bekend is, gaat Warburg op de Savoya via Genua terug naar New York om rapport uit te brengen aan Carter, Rockefeller en de andere bankiers.

Deel drie: 1933

Het derde deel van het boek is getiteld 1933.Het beschrijft Sidney Warburgs derde ontmoeting met Hitler op de avond dat de Reichstag in brand wordt gestoken. Hierin speelt Ernst Sedgewiek Hanfstaengl ofwel Hanfy ofwel Putzi een belangrijke rol. Hanfstaengl komt van een welbekende familie in New England, Verenigde Staten. Hij is een neef van generaal John Sedgewiek - bekend van de Amerikaanse burgeroorlog - en een kleinkind van generaal William Heine, eveneens actief in deze burgeroorlog.

Putzi zit op de Harvarduniversiteit met zijn vrienden Walter Lippman, John Reed (die zich later bezighoudt met de Russische Revolutie) en Franklin Delano Roosevelt, de toekomstige president van de Verenigde Staten. Ernst Hanfstaengl zegt in zijn boek Unheard Witness:

Ik eet meestal in de Harvard Club, waar ik bevriend raak met Franklin D. Roosevelt, een opkomende senator vanuit New York. Ook bezoek ik regelmatig zijn verre neef Teddy, de vorige president, die zich terugtrekt op zijn landgoed in Sagamore Hill.

Na Harvard stort Putzi zich in de familiekunsthandel en ontmoet hij beroemdheden als Pierpont Morgan, Toscanini,Henry Ford, Caruso, Santos-Dumont, Charlie Chaplin, Paderewski en een dochter van president Wilson. In het begin van de jaren twintig krijgt hij door kapitein Truman-Smith, de Amerikaanse militaire vertegenwoordiger in Berlijn, een politieke post toegewezen en ontmoet hij Heinrich Himmler. Putzi wordt vervolgens een fan van Hitler, betaalt de drukkosten van Mein Kampf en regelt de oprichting van de nazikrant de Volkische Beobachter. Verder financiert hij Adolfs organisatie als de man in de bak zit en redt hij volgens de Amerikaanse ambassadeur William Dodd in 1923 Hitlers leven. Ook componeert hij liedjes voor de nazistormtroepers en is hij de geestelijke vader van ‘Sieg Heil, Sieg Heil’, dat is gekopieerd van ‘Harvard, Harvard, Harvard, rah, rah, rah.’

Wanneer Hitler tegelijk met Roosevelt in maart 1933 aan de macht komt, krijgt Putzi van zijn oude schoolkameraad een verzoek om de heethoofdigheid van Hitler te beteugelen.

Denk aan je pianospel en probeer zacht te spelen als het wat te rumoerig wordt.Wanneer de zaken uit de hand lopen kan je contact opnemen met onze ambassadeur.

Putzi kan echter niet zo goed met ambassadeur William E. Dodd door de bocht: In veel opzichten is Dodd een onbevredigende vertegenwoordiger van de Verenigde Staten. Hij is een eenvoudige professor in de geschiedenis die zo zuinig mogelijk zijn ambassade runt, net zoals hij iedere cent zou besparen op zijn eigen faculteit. En dat terwijl je optrekt met flamboyante nazi’s en je je eerder als een boemelende miljonair moet gedragen.

In 1941 heeft Putzi de gunsten van Hitler verbruikt, ontvlucht Duitsland en wordt geïnterneerd in een Canadees kamp voor oorlogsgevangenen, waaruit hij door zijn vriend Roosevelt wordt gered.Hij krijgt een baan als politieke oorlogsadviseur en werkt samen met zijn zoon sergeant Egon Hanfstaengl. In 1944 buigt Roosevelt voor de Republikeinse kritiek dat hij een nazi in zijn staf heeft. Egon verdwijnt naar Nieuw-Guinea en Putzi naar Groot-Brittannië, waar de Britten hem gevangenzetten.

Nu u weet dat Putzi een spion is die aan het handje loopt van Roosevelt, gaan we terug naar 27 februari 1933, de dag dat Reichstag in brand vliegt. Het is een week voor de verkiezingen die uiteindelijk Hitler aan de macht moeten brengen. En Hitler heeft deze fik hard nodig.Wanneer het hem niet lukt om met een beschuldigende vinger naar de rebellerende communisten te wijzen, loopt hij zijn verkiezing tot staatsman mis. De industrieel Fritz Thyssen bericht in de naoorlogse Dustbin ondervragingen dat ‘iedereen ervan overtuigd is dat de communisten erachter zitten’ en Schacht zegt ‘dat het pas later duidelijk wordt dat Goebbels en Göring er vanaf weten.’

We gaan op onderzoek uit en zien dat slechts een deur toegang heeft tot de Reichstag en dat die ene deur voortdurend wordt bewaakt. Brandstichters kunnen op die manier niet de Reichstag binnenkomen.Maar er is een tweede toegang: een geheime tunnel verbindt volgens auteur George Dimitrov de Reichstag met het paleis van zijn voorzitter, de heer Hermann Göring. Volgens Dimitrov zijn ‘Hitler, Goebbels, Göring, Daluege, Hanfstaengl en Albrecht op het moment van de brand in Berlijn en zit Hanfstaengl op dat moment zelfs in het paleis van de Reichstag.’

Volgens de nazi Kurt Ludecke is de brandstichter de SA leider Karl Ernst, die daarna door Göring, Goebbels en de eerdergenoemde Hanfstaengl ofwel Putzi wordt vermoord. Dus de Amerikaanse president Roosevelt is perfect op de hoogte…

Terwijl de Reichstag afbrandt licht Hitler de boodschappenjongen Sidney Warburg in over zijn gemaakte vorderingen. Sinds 1931 is de nationaal socialistische partij in omvang verdrievoudigd. Enorme wapendepots zijn net over de Duitse grens in Nederland, België en Oostenrijk aangelegd. Alleen zijn ze nog leeg, want wapens moeten contant worden betaald en er is weer eens geen geld. Hitler vraagt om minimaal 100 miljoen Mark om de laatste fase van zijn machtsovername in werking te stellen. Oeps, dat is weer even slikken. Guaranty Trust biedt Warburg niet meer dan 7 miljoen dollar (28 miljoen Mark, in 2006 ongeveer 282 miljoen Euro) en dat wordt geaccepteerd. Ruim 2 miljoen dollar wordt aan de Renania Joint Stock Company in Düsseldorf uitgekeerd - dat is een Duitse tak van de Koninklijke Nederlandse Shell - en de rest aan Banca Italiana in Rome. Bij elkaar wordt 1289 miljard Euro betaald om Hitler aan de macht te brengen!

Het boekje eindigt met de volgende verklaring, afgelegd door de mysterieuze Sidney Warburg:

Ik heb mijn opdracht tot in detail uitgevoerd. Hitler is dictator van het grootste land in Europa en de wereld heeft hem nu een paar maanden van dichtbij kunnen meemaken. Zijn daden zullen bewijzen of hij werkelijk een slecht mens is, hetgeen ik denk dat hij is.De wereld zal moeten buigen voor een Hitler om zichzelf overeind te houden. Arme wereld, arme mensheid.

Nadat Hitler de macht pakt, lopen Amerikaanse politici en het Amerikaanse bedrijfsleven bij de nieuwe dictator de deur plat. Dat is bekend uit de dagboeken van de Amerikaanse ambassadeur in Berlijn,William E. Dodd: op 1 september 1933 schudden Henry Mann van de National City Bank en Winthrop W. Aldrich van de Chase Bank Adolf Hitler een handje. Ook trekt regelmatig de Rockefeller-agent Ivy Lee bij Adolf aan de bel.

In deze periode groeien industrieën als I.G. Farben en Vereinigte Stahlwerke uit tot monsterlijke kolossen. Bedrijven die Hitler voortdurend via zijn trustfonds (Nationale Treuhand) van geld voorzien. De administrateur van Nationale Treuhand is niemand minder dan Rudolf Hess, die op 10 mei 1941 naar Groot-Brittannië vliegt om vrede tussen Duitsland en Groot-Brittannië te bewerkstelligen. De man is na aankomst gevangengezet en meteen de mond gesnoerd. Na de oorlog wordt hij in de Berlijnse burcht Spandau vastgezet; niemand mag hem zien. Zo ongelooflijk bang zijn de Engelse en Duitse overheid voor deze man, dat na zijn raadselachtige dood - of is het moord? - het slot met de grond gelijk wordt gemaakt. De stenen worden tot gruis vermalen en bij de bouw van wegen gebruikt. Stel dat in een uitgehold steentje een briefje van Hess opduikt. Een kattebelletje, waarin staat dat de FED, de grootindustriëlen en de privé-bankiers met medeweten van de president van de Verenigde Staten 1.289 miljard Euro betalen om Hitler aan de macht te brengen teneinde een Tweede Wereldoorlog te ontketenen.

U begrijpt nu waarom het boekje van Shoup van de plank is gehaald en de uitgever en de schrijver zijn gedood. Pseudoniem Sidney Warburg is vermoedelijk een zwart schaap in de bankiersfamilie en wordt alleen goed bevonden voor wat koerierswerk. Gezellig op een passagiersboot stappen, wat heen en weer reizen en voor postbode spelen. Het ligt voor de hand dat de familienaam Warburg wel klopt, ook al vindt de familie zelf van niet. En waarom dit zo is?

1.. In Duitsland is bankier Max Warburg hoofd van de inlichtingendienst en directeur van I.G. Farben. In de Verenigde Staten is broer Paul voorzitter van de Federale Reserve Banken en directeur van de Amerikaanse tak van I.G. Farben. Max en Paul zitten tegenover elkaar aan de onderhandelingstafel in Versailles, waar de vredesvoorwaarden worden gedicteerd. Kortom,Max en Paul Warburg met op de achtergrond het Huis van Rothschild maken met Wall Street in Europa de dienst uit. Dus is het logisch dat een Warburg voor boodschappenjongen speelt.

2.. Een gerenommeerde uitgeverij als Van Holkema & Warendorf zal geen nonsenswerkje in de anonieme sfeer uitbrengen.

3.. Een boek drukken kost geld. En het boek is uit de handel genomen, nadat Holkema door Warburg wordt gebeld met de opmerking dat er geen Sidney in zijn familie voorkomt. Binnen drie dagen is het boek foetsie. Zonder rechtszaak, zonder kort geding, zonder relletje. Denkt u echt dat een uitgever een fors bedrag zomaar in de sloot gooit? Natuurlijk niet. Iemand met veel macht heeft geld op tafel gelegd en de uitgever en de schrijver een tik op de vingers gegeven.

De Boogeyman manipuleert, net als de WTC aanslagen, ettelijke gebeurtenissen in de geschiedenis om zijn absolute wereldmacht te vestigen. Duidelijk is dat we al 200 jaar worden belazerd en worden gedwongen om datgene te doen wat De Boogeyman behaagt. Ook de Tweede Wereldoorlog is gefaked. Mag ik een paar tweedekamers zien die wat vraagjes gaan stellen?

De Boogeyman, De Geschiedenis als Complot: http://www.bol.com/nl/p/boeken/de-boogeyman-dvd/1001004006199637/index.html